google.com, pub-1027858727227484, DIRECT, f08c47fec0942fa0

Παπαρούνες και Monty Python

Ένα από τα πράγματα που μου είχαν κάνει εντύπωση τον πρώτο χρόνο που είχα πάει στη Βρετανία ήταν οτι κάθε Νοέμβριο πάρα πολλοί απλοί ανθρωποι στο δρόμο φορούσανε στο πέτο παπαρούνες – οι περισσότεροι πλαστικές ή χάρτινες, μερικοί αληθινές. Νομιζα οτι ήταν κάποια φιλανθρωπική καμπάνια όπως το Movember, αλλά τελικά ανακάλυψα ότι είχε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Η παπαρούνα είναι το πιο χαρακτηριστικό λουλούδι που ανθίζει στα χωράφια του Βελγίου και της Βόρειας Γαλλίας, εκεί όπου γίνανε μερικές από τις σκληρότερες μάχες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Βρετανία έχασε σε αυτόν τον πόλεμο περίπου 900,000 στρατιώτες, σχεδόν τριπλασιους από οσους στο δεύτερο. Mόνο στη μάχη του Somme χάσανε περισσότερους από 350,000 άντρες. Ακόμα και σήμερα αναφέρουν αυτόν τον πολεμο, The Great War οπως τον ονομαζουν, ως μια Πύρρειο νικη που ξεκλήρισε μια ολόκληρη γενιά (Lost Generation), ενω για τον Β Παγκόσμιο συνήθως είναι θετικές οι αναφορές, παρά τους βομβαρδισμούς που υπέστησαν οι Βρετανικές πόλεις.

Φυσικά δεν έχουν ψευδαισθήσεις για το άν ηταν δικαιος ή αδικος πόλεμος, για το αν αυτοί που τους κυβερνούσαν τότε πήραν τις σωστές αποφάσεις, ούτε βεβαια ειναι στραυτοκαυλοι εθνικιστές, εκτός απο μια μικρή μειοψηφία. Είναι περιπου κοινός τοπος οτι πολλοι στρατιωτες, στην πλειοψηφία τους από την εργατικής τάξη, οδηγήθηκαν σε άσκοπη σφαγή από ανίκανους αξιωματικούς αριστοκρατικής καταγωγής, εξ ού και η περίφημη φράση ‘λιονταρια με ηγέτες γαιδούρια’ (lions led by donkeys). Μερικοί αναθεωρητες ιστορικοι, με προεξαχοντα τον νεοσυντηρητικό Niall Fergusson, υποστηριζουνε οτι δεν έπρεπε καν να είχε εμπλακει η Βρετανία στον πόλεμο. Και φυσικά δεν χάνουν ευκαιρία να διακωμωδήσουν τους πολιτικούς τους και την ίδια τους την κοινωνία. Το τελευταιο επεισοδιο της σειράς Μαυρη Οχια (Blackadder) με θέμα τον Πρωτο Παγκοσμιο Πολεμο και τις άσκοπες σφαγές ειναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παραδειγμα συνδυασμού αντιπολεμικής σάτιρας με λεπτή Βρετανική ειρωνία.

Παρόλα αυτά οι Βρετανοί, τοσο ως συντεταγμενο κράτος οσο και ως απλοί πολίτες, τιμάνε τους νεκρούς και τους ανάπηρους του πολέμου μετά από 100 και βάλε χρόνια φορώντας παπαρούνες, απαγγέλοντας ποιήματα γνωστών ποιητών που συμμετείχαν στον πόλεμο και οργανωνοντας σχετικές εκδηλώσεις. Το 2014 η αυλή γύρω από τον Πύργο του Λονδίνου καλύφθηκε από κεραμικές παπαρούνες – κάτι σαν καλλιτεχνική παρέμβαση από αυτές που είναι της μόδας. Το κοινό ζήτησε να διαρκέσει άλλο ένα χρόνο.

Όταν ο γιος του David Gillmour των Pink Floyd ανέβηκε στο Κενοταφιο του Άγνωστου Στρατιώτη και κρεμάστηκε από τη σημαία κατα τη διάρκεια μιας διαδήλωσης, συνελήφθη. Παρότι δήλωσε αργότερα οτι μετάνιωσε που προσέβαλε τη μνήμη των νεκρών, φυλακίστηκε για 16 μήνες.

H ποινή του δεν είχε άμεση σχέση με τη συγκεκριμένη πράξη, αλλά ο δικαστής οταν την ανακοινωσε στο δικαστήριο τονισε ιδιαιτερα την ασέβεια για τα θύματα του πολέμου.

Αυτά από τη χώρα των Monty Python.