google.com, pub-1027858727227484, DIRECT, f08c47fec0942fa0

Το δικό μου λεξικό…

Το Εγώ θεμελιώδης προσωπική αντωνυμία που άκριτοι μηχανουργοί δυναμίτισαν. Το Εγώ θεμελιώδης συνείδηση, ιδιοσυγκρασία, νοοτροπία, πεποίθηση, διεκδίκηση, απαίτηση, παρανόηση.

Εγώ ελληνικό, Ego λατινικό, I αγγλικό, Je γαλλικό, Ik γοτθικό, Ich γερμανικό, Aham σαγκριτικό.

Τι σημαίνει στ’ αλήθεια Εγώ; Ποιος το επινόησε; Και πώς κύλησε το Εγώ ως εδώ; Ποια τα αντικείμενα και οι σχέσεις που το συνοδεύουν, το χαρακτηρίζουν και το αναγνωρίζουν ως δημιουργό τους; Πριν το Εγώ τι; Μπορώ άραγε ν’ αρπάξω από τα γύρω πρόσωπα της προσωπικής αντωνυμίας και να μεγαλώσω το Εγώ;

Στον κατακόρυφο άξονα της εξέλιξης, στον άξονα της εκδίπλωσης του Εγώ. Τρέφω και μεγαλώνω το Εγώ. Ανακαλύπτω το Εγώ και το καμαρώνω.
Και να η απειλή διατυπωμένη. Και ρεύματα, ρεύματα πολλά, ζωντανά, δονητικά, πίσω από το λεκτικό σχηματισμό του.

Το Εγώ εφαλτήριο της απαλλαγής. Το Εγώ ανιούσα. Το Εγώ δυσκολία-μεταμφιεσμένη ευκαιρία. Το Εγώ μια πλατιά και δυνατή χειρονομία.
Το Εγώ αρχηγός. Το Εγώ ουραγός. Και μεσοδιαστήματα όπου μαθητεύω.
Το Εγώ πλάστιγγα μεροληπτική, αλήθεια μονολιθική, φυλογεννητική συγκεφαλαίωση αρχετυπικών παραστάσεων.

(Το Εγώ ας προφέρεται χαμηλόφωνα. Ίσα να ακούγονται τα φωνήματα.)
Το Εγώ οργανισμός μονοκύτταρος, εγκολπώνει τα πάντα αδιακρίτως. Το Εγώ μηδενικό πολλαπλασιαζόμενο. Το Εγώ ειδοποιός υπό-τυπος. Τεμαχισμένο στην αιωνιότητα. Το Εγώ ως αιτιατός καταλογισμός. Κι η καλύτερη του ενέδρα περιμένει: Η συνολική γύμνια.

Και τώρα ας παίξει ο Βάγκνερ. Ο χορός του προσκυνητή. Να βρω το κουράγιο. Να το βρείτε και σεις. Σα γλυκιά υπενθύμιση πως όλοι είμαστε εδώ για να μοιραστούμε τον κόσμο που ξέρουμε. Να μοιραστούμε τις ιστορίες μας.

Προτείνω να ξεκινήσουμε από το τίποτα. Να ορίσουμε το τίποτα σα χώρο, να τον καθαρίσουμε απ’ τα πράγματα, να ευλογήσουμε την κενότητα.

Πριν το εγώ τι;
Και εγένετο στοχασμός.
Μας απευθύνθηκε ο λόγος πριν μπορέσουμε να μιλήσουμε. Ως Εσύ, πριν να μπορέσουμε να πούμε Εγώ. Ως πρόσωπο αγαπώμενο, πριν να μπορέσουμε να αγαπήσουμε. Το Εγώ αν θέλει να είναι έντιμο εννοεί το Εσύ, διότι το προϋποθέτει. Ένας σπουδαίος διανοητής, ο Τάσος Λιγνάδης, γράφει: : “Το Εσύ είναι το μαχαίρι της αγάπης με το οποίο θυσιάζουμε την αυτολατρεία μας. Είναι η αναίμακτη θυσία της μακαριότητας και της ησυχίας μας.” Με το “Εγώ”, λέει ο Γιουνγκ, κατανοώ ένα σύμπλεγμα απεικονίσεων που αποτελεί το κέντρο του πεδίου της συνείδησής μου και διαθέτει ταυτότητα και συνέχεια. Όλη η εμπειρία μας του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμου πρέπει να περάσει μέσα από το Εγώ, προκειμένου να γίνει αντιληπτή.
Μα πώς θα γίνουμε θεατές του Εγώ; Με ποιο τρόπο θα αναπτύξουμε την ικανότητα να βλέπουμε όλες τις αποχρώσεις του; Πώς θα φτιάξουμε μάτια ικανά να βλέπουν, διορατικά; Η ποιότητα της παρατήρησης είναι καλλιεργήσιμη. Όσο πιο πολλά βλέπουμε, τόσο βαθύτερα προχωράμε και δημιουργείται μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα σε μας και σε ό,τι κάνουμε. Η απόσταση βοηθάει, γιατί χωρίς απόσταση δεν μπορεί να υπάρξει αντίληψη. Πώς να δεις κάτι που είναι υπερβολικά κοντά σου; Αν στέκεις υπερβολικά κοντά στον καθρέφτη, δεν μπορείς να δεις την αντανάκλασή σου. Αν τα μάτια σου αγγίζουν τον καθρέφτη, πώς να δεις; Χρειάζεται απόσταση. Και την απόσταση δεν μπορεί να τη δώσει τίποτε άλλο εκτός από την παρατήρηση.

Η θριαμβευτική αγαλλίαση του βρέφους μπροστά στον καθρέφτη, όταν αντικρίζει το είδωλο του, του δίνει τη δυνατότητα να συλλάβει την εικόνα αυτού που είναι πριν από κάθε κοινωνικό προσδιορισμό. Πράγματι είναι το είδωλο του ίδιου του σώματος του σε μια μορφή για πάντα εξωτερική, σε μια Gestalt συμμετρικά αντεστραμμένη και συγχρόνως ακινητοποιημένη, χαρακτηριστική για το είδος και συγχρόνως αγνώριστη στη στιγμιαία της υποτέλεια, που κάνει το υποκείμενο να προβλέπει την ωριμότητα του. Για τον Lacan η εμφάνιση αυτής της Gestalt καθιερώνει, συμβολίζοντας την, “τη νοητική μονιμότητα του Εγώ, προαναγγέλλοντας συγχρόνως το αλλοτριωτικό του προορισμό”.

Η πρωτογενής κατάσταση του ανθρώπου είναι διαλογική. Επομένως, το πρόσωπο μπορεί να θεωρηθεί η απάντηση στην επικοινωνιακή πράξη στην οποία γεννιέται ο άνθρωπος. Το πρόσωπο είναι πάντοτε πιο σημαντικό από τις γνώσεις. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που μπορούμε να καταλάβουμε, και ίσως κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που οι αντιληπτικές μας δυνατότητες επιτρέπουν να συλλάβουμε. Έναν τεράστιο αριθμό των “Εγώ” επισημαίνει ο Robert Earl Burton στην Αυτοενθύμηση: οι βραχύβιες σκέψεις, συγκινήσεις και αισθήσεις που θεωρούνται έκφραση του εαυτού μας τη στιγμή που παρουσιάζονται και ειδικότερα η λεκτική τους διατύπωση μέσω του Διανοητικού Κέντρου (Δ.Κ: Η νοημοσύνη της ανθρώπινης μηχανής που εκφράζεται σα σκέψη και λογική)

Η ανάγκη για ένα μίγμα αγάπης και νοημοσύνης στη θεραπεία, εμφανίζεται σε όλες τις θρησκείες. Υπάρχουν τρεις όψεις θεότητας που εμφανίζονται να αντιστοιχούν με τις τρεις πτυχές ή τις γνωστές ιδιότητες όπως, η Θέληση, η Αγάπη και η Νοημοσύνη. Στη χριστιανική θρησκεία, αναγνωρίζουμε στα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας τον Πατέρα (Θέληση), τον Υιό (Αγάπη), και το Άγιο Πνεύμα (νοημοσύνη). Έχει χαρακτηριστεί από έναν πατερναλισμό ή μια αρσενική κυριαρχία κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της, ύπαρξής της, και επομένως αυτές οι πτυχές θα φαίνονταν από πολλά πρόσωπα, άλλων θρησκειών, ως μόνο αρσενικές. Στην ινδική θρησκεία που χαρακτηρίζει ο Shiva (Θέληση), ο Vishnu (συντηρητική όψη ή αγάπη) και ο Brahma (δημιουργική νοημοσύνη) υπάρχει πολύ περισσότερη έμφαση στα θηλυκά αντίστοιχα αυτών των όψεων. Το βασικό σημείο είναι ότι αυτές οι τριαδικότητες, είναι τρεις πτυχές μιας και μόνης ενότητας και καμία όψη – Πρόσωπο δεν είναι πλήρης χωρίς την άλλη.

Το πρόσωπο προσεγγίζεται μέσα στην Αγάπη. Η θεραπευτική συμβολή των θεωρητικών προϋποθέσεων είναι η δόμηση, η διάρθρωση της αγάπης. Οι θεραπευτικές προοπτικές ανοίγουν με το κλειδί της αγάπης.
Η Αγάπη είναι το θεραπευτικό πλαίσιο. Το γόνιμο έδαφος πάνω στο οποίο τελεσιουργείται το μυστήριο της θεραπευτικής επικοινωνίας, που ανασταίνει τις λανθάνουσες δυνατότητες. Η Αγάπη είναι δύναμη που πυροδοτεί τα εσωτερικά αποθέματα θεραπευτικής ενέργειας. Η αγάπη καταλαβαίνει, γνωρίζει, αποκαλύπτει, θεραπεύει. Ο κόσμος είναι ένας καμβάς. Η αγάπη είναι το πινέλο. Η ζωή είναι τέχνη. Είμαστε όλοι ικανοί να είμαστε σπουδαίοι καλλιτέχνες, το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να αγαπούμε!

Όπως σε κάθε μη χαρτογραφημένη περιοχή, έτσι και στην αναζήτηση της Συνειδητότητάς μας, θα πρέπει να θεωρούμε όλες τις νέες προσεγγίσεις και αναφορές, όπως και την παρούσα, απόλυτα προσωρινές και να παραμένουμε ανοιχτοί σε συνεχείς αναθεωρήσεις καθώς θα διανοίγονται νέοι ορίζοντες έρευνας και συνειδητοποιήσεων. Ο άνθρωπος από τη φύση του είναι ταξιδευτής, αλλάζει τόπους, χρόνους, επίπεδα συνειδητότητας.
Αναβαθμίζοντας την ποιότητα στην οποία επιλέξαμε να ζήσουμε, η συνειδητότητα αποκτά άμεση εποπτεία επί των αποτελεσμάτων της δράσης της, κατανοεί τα κίνητρά της και εάν επιθυμεί μπορεί να προβεί σε αυτοδιορθώσεις. Έτσι, οι μικρές ατομικές συνειδήσεις των ανθρώπων, οι προσκολλημένες σε μια μικρή όψη διαίρεσης και εγκλωβισμού, συναντιούνται σε μία ομαδική και αλτρουιστική, υπέρτατη, που προάγει την ατομική και συλλογική ευτυχία. Η ένωση στην καρδιά της Μονάδας αυτής είναι ο νόμος του κύκλου, η αέναη εκπόρευση και επάνοδος.
Πλάι στους καθ΄ όλα σεβαστούς φυσικούς νόμους, έρχονται οι ηθικοί νόμοι της Αγάπης να πάρουν στα χέρια τους την εξέλιξή μας, να μας διαπαιδαγωγήσουν και να χειριστούν τις εμπλοκές μας. Η Αγάπη είναι ο προμηθευτής που παραδίδει τα αγαθά στην πόρτα μας. Την επιλέγουμε έτοιμοι να αναλωθούμε γι΄ αυτή.

Έτσι, θα κατανοήσουμε το πρόσωπο μέσω της σχέσης, μέσω του διαλόγου, μέσω της συντροφικότητας, μέσω της σύνδεσης με τον κόσμο, μέσω της συνθήκης του όντος που εμπιστεύεται τους άλλους, μέσω της αλληλοσύνδεσης. Θα αντιληφθούμε το Εγώ στην ολότητα της κοινότητας, δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι πρόσωπο όταν είναι σε σχέση με τους άλλους, ακολουθεί την παράδοση της σχεσιακής (υπερβατικής) αντίληψης του προσώπου. Συνεπώς να είσαι πρόσωπο σημαίνει ον από και μέσα στη σχέση, ον μέσω των άλλων.

εγώ λέω, εσύ γράφεις και υπογράφουμε και οι δύο…