google.com, pub-1027858727227484, DIRECT, f08c47fec0942fa0

Παρέα με το Γιώργο Διαμαντάκο στο κτήμα του.

Παρέα με το Γιώργο Διαμαντάκο στο κτήμα του.

Του Κώστα Μπάιλα

Από εδώ πάμε Φωφώ? Ναι από εδώ είναι ο δρόμος .

Δες και τη ταμπέλα στα αριστερα σου! Οδηγώ παρέα με τη Μαρινιώτισα γυναίκα μου και τη ξαδέρφη μας  Φωφώ η οποία μας κατευθύνει μέσα από τα αμπελοτόπια της Νάουσας με τελικό προορισμό το κτήμα Διαμαντάκου. Φτάσαμε λοιπόν σε ένα ακόμα οινοποιείο και η χαρά μου ήταν μεγάλη όπως πάντα ! Στο βάθος του κτήματος βαθιά μέσα στα αμπέλια βλέπω ένα ψηλό άνθρωπο ο οποίος τρέχει να μας χαιρετήσει .

Η χειραψία του δυνατή και τα χέρια του δουλεμένα. Είναι ο πατέρας Διαμαντάκος ο οποίος αμέσως μας έβαλε μέσα στο χώρο του οινοποιείου. Ο γιος μου μόλις έφυγε για μία δουλειά  και έρχεται αμέσως,  μας είπε τηλεφωνώντας του και κάνοντάς μας παρέα όσο περιμέναμε να έρθει. Δεν πέρασε μισή ώρα και ήρθε ο κ. Γ. Διαμαντάκος ένας νέος οινοποιός με σπουδές στην οινολογία ο οποίος αμέσως μας δέχθηκε με ένα μεγάλο χαμόγελο . Μετά λοιπόν από τις τυπικές συστάσεις ξεκινήσαμε τη ξενάγηση στο χώρο του οινοποιείου παρέα με το νέο αυτό επαγγελματία ο οποίος μας ανέφερε αναλυτικά με ιδιαίτερο πάθος τη διαδικασία παραγωγής του κρασιού και τις προσπάθειες που καταβάλει αυτός αλλά και πολλοί ακόμα συνάδελφοί του προκειμένου να μαθευτεί το ελληνικό κρασί σε όλο τον κόσμο. Τελευταία τους προσέγγιση είναι η αγορά της Αμερικής η οποία όπως μας ανέφερε είναι καλή αγορά και εκτιμά το ελληνικό κρασί.

Καταλήξαμε λοιπόν στο κελάρι του Οινοποιείου το οποίο θα αντιλαμβανόσουν και με κλειστά μάτια  από τη διαφορά  θερμοκρασίας.  Ένα σύνολο από δρύινα Γαλλικά βαρέλια βρισκόταν μπροστά μας με το Γιώργο να ακουμπά στοργικά ένα από αυτά και να μας μιλά γιατί άλλο , μα για την οινοποίηση.  Συζητήσαμε πολλά και διάφορά και καταλήξαμε στο πίσω μέρος του οινοποιείου αγναντεύοντας  μακριά στο βάθος του κτήματος μία έκταση με νέα αμπέλια της γηγενής ποικιλίας Πρεκνάδι για την οποία ο νέος αυτός οινοποιός τρέφει μεγάλες ελπίδες. Ο Γιώργος μας εξήγησε πόσο δύσκολη ήταν  η φύτευση αυτών των αμπελιών μιας και το έδαφος είναι άργιλο πετρώδες πράγμα που ευνοεί  μεν το αμπέλι αλλά συνάμα το ζορίζει κιόλας για να επιβιώσει και να αναπτυχθεί με αποτέλεσμα να βγάζει καταπληκτικό κρασί.

Η ξενάγησή μας κατέληξε στο Lobby του οινοποιείου όπου καθίσαμε όλοι μαζί και ξεκινήσαμε μία συζήτηση που διήρκησε αρκετή ώρα. Μιλήσαμε και ανταλλάξαμε διάφορες απόψεις και εμπειρίες σχετικά με ξένες και ελληνικές  ποικίλες διαφόρων παραγωγών κρασιού των οποίων τις ετικέτες είχαμε δοκιμάσει παλαιότερα. Προσωπικά μου έκανε μεγάλη  εντύπωση  τα καλά λόγια του Γιώργου για πολλούς  Έλληνες παραγωγούς και το πόσο ρεαλιστικά βλέπει τη θέση του ελληνικού κρασιού στο παγκόσμιο χάρτη. Σχετικά με το Ξινόμαυρο μας ανέφερε ότι είναι μία από τις καλύτερες γηγενής ποικιλίες της Ελλάδος και ότι πρέπει να γίνει αυτοσκοπός κάθε Έλληνα παραγωγού η  καλλιέργεια Ελληνικών ποικιλιών κρασιού και λιγότερο των ξένων ώστε να μπούμε στη παγκόσμια αγορά και να μπορέσουμε να εδραιωθούμε στο χώρο αυτό στο εγγύς μέλλον. Ένα καλό Merlot ή ένα Sagniovese μας είπε χαρακτηριστικά δεν θα το αναζητήσει κανείς από την αγορά της Ελλάδος μιας και υπάρχουν πολλές αξιόλογες ετικέτες τόσο από τη νέα γη (Χιλή Αργεντινή, κ.α) όσο βέβαια και από τη παλιά (Γαλλία, Ιταλία, κ.α) .

Μας ανέφερε επίσης, ότι για να γίνει γνωστό το Ελληνικό κρασί  απαιτείται κοινή προσπάθεια και όραμα από τους παραγωγούς και ότι οι επόμενες γενεές είναι αυτές που θα καρπωθούν πιθανότατα το κόπο και το έργο τους. Η ώρα πέρασε γρήγορα και από ευγένεια και μόνο μιας και η παρέα του Γιώργου ήταν καταπληκτική πρότεινα στη Φωφώ και τη γυναίκα μου Μαρία να ολοκληρώσουμε την επίσκεψή μας.

Ο Γιώργος φεύγοντας  μας έκανε δώρο τι άλλο από μία φιάλη κρασί που είχε εμφιαλώσει μόλις πριν 15 ημέρες. Μπαίνοντας στο αμάξι μου ήθελα να ακούσω από το στόμα του παραγωγού και όχι από κάποιο βιβλίο ως συνήθως με τι να το συνοδεύσω? Το κρασί μου Κώστα  έχει καλή οξύτητα και αρώματα ανανά και μπανάνας θα σου πρότεινα να το συνοδεύσεις με θαλασσινά, οστρακοειδή καλύτερα όχι ψάρι μου ανέφερε ο Γιώργος και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Ολοκληρώνοντας το άρθρο αυτό θέλω να πω ότι ο Γ. Διαμαντάκος είναι ένας νέος οραματιστής ευρωπαίος επιστήμονας και παραγωγός κρασιού και αποτελεί μαζί με μερικούς ακόμα Έλληνες παραγωγούς την ελπίδα του Ελληνικού κρασιού . Έχω δοκιμάσει το ξινόμαυρό του και το βρίσκω καταπληκτικό και ξεχωριστό. Ανυπομονώ να πιω το Πρεκνάδι του 2013 που μου δώρισε ! Γιώργο θα φροντίσω να το πιω με καλή παρέα στη σωστή θερμοκρασία, με το μεζέ που μου πρότεινες και στη υγειά σου!